راه فیلمی ترکی ساخته ییلماز گونی محصول سال ۱۹۸۲ است.
داستان پنج مرد زندانی ست که به آن‌ها یک هفته مرخصی می‌دهند تا به دیدن خانواده‌های‌شان بروند.

در این سفر یک هفته به عنوان مخاطب این واقعیت ما را می‌آزارد که اوضاع داخل زندان بهتر از بیرون زندان است.
شاید ما در نهایت ترجیح بدهیم که مثل یکی از شخصیت‌های داستان جا بمانیم و حسرت بخوریم تا با واقعیت زندگی بیرون درگیر شویم.

در این داستان ما شاهد درد و رنج خانواده‌ به جا مانده این زندانی‌ها هستیم.
شاهد بی‌عدالتی، تفکر عقب مانده‌ی اجتماعی و تعصب خانواده، مرد سالاری، تاثیر سیاست روی زندگی مردم هستیم.

دو شخصیت از این پنج زندانی در این فیلم پر رنگ‌تر هستند.
یکی سکانس فرار مهمت و خانواده‌اش در قطار، دیگری سکانس راه رفتن در برف سئیت علی به همراه خانواده‌اش، صحنه‌هایی هستند که مخاطب را میخکوب می‌کند.

دیدن فیلم راه من را واداشت تا به معنی این اسم در این فیلم فکر کنم.
راهی از زندان به جامعه.
راهی برای بازگرداندن زندگی سابق.
راهی برای سپردن خود به جبر زمانه.
راهی برای اعتراف به واقعیتی که پذیرفته نمی‌شود.
راهی برای مخفی کردن خود.
راهی نیست جز برگشتن به زندان.