1405.07.11

کودک دوست دارد تجربه کند. نکن بکن دوست ندارد. اما اگر به انتخابش احترام گذاشته شود و بعد سعی کرد او را راهنمایی کرد خوشش بیاید.

کودک نیاز دارد انتخاب کند اما نیاز دارد بداند عاقبت انتخابش چیست. منظورم تنبیه نیست. منظور اتفاقی که خواهد افتاد. اگر آن اتفاق را می‌تواند بپذیرد، می‌تواند کار خودش را بکند. از طرفی دیگر این پیش‌گویی کردن تا کجا درست است و بچه را از امتحان کردن نمی‌ترساند؟

به خودم نگاه می‌کنم، می‌بینم خیلی بیشتر از اتفاق‌های نیفتاده ترسیده‌ام. یعنی احتمالات منفی را بررسی کردم و سریع نتیجه گرفتم. آیا راهی هست که به نتیجه دلخواهم برسم؟ آیا راه‌هایی برای امتحان کردن وجود دارد؟ اگر جواب مثبت است، سعی کنم دنبال‌شان بگردم.