1405.07.12
کودک پا برهنه می‌دود میان بحث. انگار احساس می‌کند، حرفش را بین حرف‌ها بزند، بهتر شنیده می‌شود.
کودک از اشتراک‌گذاری دریغ نمی‌کند. شادی و غمش یا هر چیز کوچک را می‌خواهد بگوید. مثل یک گزارشگر کوچک است.
من برای حرف زدن فکر می‌کنم که کسی را ناراحت نکنم یا چیزی را تحمیل نکنم. بار فکر کردن به دیگری و برداشت حرف وجود دارد.
من چطور خود واقعی‌ام باشم و کسی را ناراحت نکنم؟
می‌شود مسئولیت ناراحتی دیگری را به عهده گرفت؟
چطوری می‌شود به شکل شفاف‌تری خود را بیان کرد؟