پیمانه کردن

پیمانه کردن مواد مورد استفاده کم کم دست آدم می آید. به قول معروف چشمی اندازه گیری می شود. چاشنی اضافه کردن به غذا هم همین طور صورت می گیرد. بر اساس تجربه یا عادت، مقداری می ریزی و شاید تهش بدون مزه کردن آماده سرو کردن می کنی.
اما من عادت دارم غذا را هر چند بار هم که قبلا درست کرده باشم. دوباره بچشم. آن هم نه یکبار چندبار. شاید واقعا لازم نباشد اما نمی توانم به غریزه چشمی ام اعتماد کنم.
قضاوت آدم ها هم شاید همین طور است. بعض وقت ها از سر عادت یا تجربه پیشین می گوییم این آدم همان آدم است.
فرصت خودی نشان دادن به آن ها نمی دهیم و پیمانه ای به دست نمی گیریم. تنها دسته بندی میکنیم.
حتی در بچگی هم لیست خوبان و بدان گاهی تغییر می کرد این طور نیست؟

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط

3 پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

25 + = 28