همیشه برای کنار دیگران بودن، باید مرزهایی کشید.
مرزهایی برای نشان دادن حد و حدود.
گاهی آدم‌ها به خودشان حق می‌دهند وقتی صمیمی‌تر می‌شوی، هر حرفی را بزنند.
آن‌ها نمی‌توانند تشخیص دهند که تا کجا اجازه نظردادن دارند.
بعدش به دست توست.
برخورد تو این مرز را مشخص می‌کند.

این چیزی است که باید یاد بگیریم.
اینکه تعارف را کنار بگذاریم.
توضیح دادن را کنار بگذاریم.
تنها از اینکه اجازه قضاوت کردن نداشته‌اند، حرف بزنیم.
آن وقت دوباره هر کس در جای درست خودش به حرکت ادامه می‌دهد.

اگر سکوت کنی، همه‌چیز بدتر می‌شود.
این نشانه این نیست که حرف او بی‌اهمیت است.
این نشانه‌ اجازه شنیدن هر حرفی از جانب اوست.