روزها بلند می‌شوند، کوتاه می‌شوند و مثل آدامس قابلیت کش آمدن دارند.
هر روز مثل آدامسی جویده می‌شود تا بتوانی اتفاقات افتاده را هضم کنی.
گاهی هم هیچ اتفاق تازه‌ای نیفتاده است اما در حال مرور اتفاقات گذشته‌ای، پس به امروزت اضافه می‌شود.

اگر آدامس خوبی باشد، می‌شود بادکنکی هم درست کرد و ترکاند.
یک حباب خالی که هیچ خاصیتی ندارد جز حس رضایت از شنیدن صدای ترکیدنش، مثل فکر به آینده و تصور وقوع اتفاقی.

بعد از اینکه خوب آدامس را جویدی آن را تف می‌کنی یا گوشه‌ای می‌چسبانی.
گاهی هم آن‌قدر می‌جوی که بدون آن‌که متوجه شوی قورتش می‌دهی.