بچه که بودم، همیشه با شگفتی به پر نگاه می‌کردم. از اینکه با فوت کردنش آهسته، با چرخش خودش و سرعتی پایین‌تر به زمین می‌‌رسید، خوشم می‌آمد. من از

۱. تو چرا نمی‌توانی از پس انجام یک کار ساده بربیای؟ چرا انجامش نمی‌دی؟ کی می‌خوای بلند بشی؟ سر ساعت شیش بلند می‌شی؟ تا اون‌موقع می‌خوای تو اینستا بچرخی؟

یک فنجان دارم برای هر دوی‌مان کافی‌ست چای می‌ریزم اول تو بخور تا داغ است چون وقتی سرد شود از دهان می‌افتد مثل حرف‌هایم این فنجان را می‌بینی سال‌هاست